Bente liet haar veilige haven achter zich

Bente werkte vier jaar in het voortgezet speciaal onderwijs. Ze wilde graag naar de politie, maar vond het spannend haar veilige haven achter zich te laten. ‘Het voelde alsof ik dan weer helemaal opnieuw moest beginnen.’ Inmiddels is Bente begonnen met de basispolitieopleiding en loopt ze mee in de politiepraktijk. Ze heeft veel nieuwe dingen geleerd en voor de eerste keer meegemaakt.

‘Ik wilde altijd al graag mensen helpen. Het geeft me een fijn gevoel als ik echt iets voor iemand kan betekenen. Bijvoorbeeld als iemand met zichzelf in de knoop zit. Op de Politieacademie krijg ik veel handvatten hoe ik daarmee om kan gaan, zoals gesprekstechnieken. Ook krijg ik lessen over onbegrepen gedrag. Hoe kan iemand reageren die in een hele andere wereld zit? Ik was bang de verkeerde dingen te zeggen. Maar tijdens simulaties met trainingacteurs heb ik geleerd dat ik gewoon mezelf moet blijven.’

‘De eerste dag op straat was heel raar. Opeens keken mensen me allemaal aan. Ik ben van de politie, of ik nou student ben of niet. Dat was wennen, maar ook leuk. Aan de ene kant maakt dat het makkelijker een gesprek aan te gaan. Veel mensen hebben respect voor de politie en vinden dat we goede dingen doen. Toch is het soms ook lastig een laagdrempelig gesprek te voeren als mensen vooroordelen hebben. Dan merk ik dat mensen niet naar mij kijken, maar naar mijn uniform. Daar leer ik op de academie mee omgaan. Een trainingsacteur wordt dan bijvoorbeeld meteen heel boos om iets heel kleins. Ik leer dan de emoties te benoemen, want die mogen er zijn. Het is belangrijk het verhaal te horen van degene die je staande houdt: ‘Hoe ziet u het dan’?’

Feedbackformulieren maken

‘Van verschillende situaties die ik op straat meemaakte, moest ik feedbackformulieren maken voor in mijn portfolio. Bijvoorbeeld van een slechtnieuwsgesprek. Maar ook van eerste hulp verlenen, een aangifte en een aanhouding. Mijn eerste portfolio leverde ik alleen in voor een beoordeling. De tweede keer moest ik het portfolio ook verdedigen. Dat vond ik heel spannend, maar ik heb me zorgen gemaakt om niets. Ik ben overal zelf bij geweest en weet wat er is gebeurd. Ik kan daarom heel makkelijk vertellen waarom we zo hebben gehandeld en hoe ik me daarbij voelde.’

‘In het portfolio had ik ook mijn eerste lijkvinding opgenomen. Ik kreeg vragen als: ‘Hoe ga je daar dan mee om?’ De meeste mensen maken het als het goed is niet mee dat ze een woning binnengaan en opeens naast een overleden persoon staan. Die eerste keer was bizar. Maar de ervaring was ook fijn, want collega’s vroegen gelijk of ik het wilde zien. Ik kon daar zelf mijn grenzen in aangeven. Ik vond het interessant wat er allemaal omheen gebeurde, dus ik stond met mijn neus vooraan.’

'In de praktijk krijg je hier ook mee te maken'

‘Voordat we de praktijk ingingen, gingen we met ons leerteam naar het mortuarium. Je kunt aangeven of je naar binnen wil, buiten blijft staan of alleen een foto wil zien. Tijdens de opleiding kun je nog een stapje terug doen. In de praktijk krijg je ook met dit soort dingen te maken en dan is het lastiger terug te stappen. Daarom vind ik het fijn dat ik dit in de opleiding al meekrijg.’

‘Na mijn opleiding wil ik eerst als agent op straat ervaring opdoen en verschillende dingen meemaken. Maar ik zou ook graag politieonderhandelaar willen worden. Jeugdagent en familieagent vind ik ook heel interessant. Er zijn zoveel vervolgopleidingen binnen de politie om je te specialiseren en waarschijnlijk weet ik de helft nog niet eens. Maar dat ga ik waarschijnlijk allemaal ontdekken.’