Verhalen

Binnen het politieonderwijs en -onderzoek worden veel mooie verhalen gedeeld door medewerkers, over wat zij beleven in hun vak als docent of onderzoeker. Dergelijke verhalen vind je nu ook hier. Steeds schrijft een andere collega een verhaal over iets wat hij of zij heeft meegemaakt. Zo geven we de lezer een kijkje in de keuken van de Politieacademie.

A campingflight to Lowlands crime lab

Elk jaar biedt Lowlands Science een podium aan wetenschappers. Ons onderzoek is gekozen uit 160 aanmeldingen. Na maanden van voorbereiding gaan we vandaag van start met het verzamelen van data voor ons promotieonderzoek. De informatie die we vergaren in ons onderzoek proberen we te vertalen naar praktijkoplossingen. De technieken kunnen we gebruiken om de opsporing van verdachten te versnellen en tegenstrijdige verklaringen te toetsen.
In het crime lab, waar alles draait om vingersporen, voeren we twee experimenten uit. In het ene experiment  kruipen de bezoekers van Lowlands in de huid van een moordenaar.
Lees verder

Zweeds bezoek

‘Het leuke van bezoek rondleiden, is dat je zelf ook een kijkje in de keuken krijgt van de Politieacademie. Zo ook afgelopen april,  toen vier Zweden het Programma Versterking Professionele Weerbaarheid (PVPW) bezochten. De collega’s zijn werkzaam binnen de Zweedse politieorganisatie en zijn geïnteresseerd in wat wij zoal hebben ontwikkeld binnen het programma. Ik neem jullie graag mee naar de dag zelf.' Lees verder

Kokervisie

Het is de afsluitende dag van de opleiding 'Effectief handhaven in het verkeer'. Na vijf lesdagen met mijn studenten te hebben doorgebracht, mag ik nu bij een grote verkeerscontrole zien wat ze allemaal geleerd hebben.

De controle is al even aan de gang als ik in de verte een politiemotorrijder zie aan komen, met achter zich een, op het eerste gezicht, nogal gammel busje met aanhanger. Mijn collega's zouden zeggen: 'het wrak van de week'. Het busje wordt uiteráárd in het controlestraatje geparkeerd waar ik bij sta. Mijn verkeershandhavend hart begint sneller te kloppen en ook mijn studenten zijn enthousiast, merk ik: 'Snel erheen!' Lees verder

'Ik heb niks met computers'

De gezette vijftiger die die ochtend als een van de laatsten mijn klaslokaal binnenschoof, liet er geen gras over groeien. Hij had zich voorgenomen het maar vooral héél duidelijk te maken: hij zat hier alleen maar omdat hij gestuurd was, hij zou het positief aankijken maar vooral z'n eigen gang gaan.

Honderd kilo in de weerstand, hem konden ze niks maken. Lees verder