Niet te filmen! Scenariodenken in de Opsporingspraktijk

Binnen de politie wordt scenariodenken gebruikt, zowel toekomstgericht als in retrospectie. Toekomstgericht scenariodenken doet de politie bijvoorbeeld als voorbereiding op evenementen. Retrospectief, bij opsporingsonderzoek, staat de vraag centraal ‘Wat is er gebeurd?’ Beantwoording van die vraag begint bij de eindscène, het laatste stukje van de film: een dode man in het bos, een dode en verkrachte vrouw in haar woning of een drievoudige liquidatie. Het is de kunst om vervolgens de rest van de scenes van de film bij elkaar te puzzelen en zo het complete scenario in beeld te krijgen. Dat is de kern van scenariodenken, inmiddels een niet meer weg te denken instrument in het voorkomen van tunnelvisie binnen de opsporing. Chantal Epskamp-Dudink beschrijft in ‘Niet te filmen, Over retrospectief scenariodenken in de Opsporingspraktijk’ het vakgebied van scenariodenken zoals zij dat op basis van haar expertise en jarenlange ervaring binnen de politie heeft ontwikkeld. Ze gaat in op theoretische modellen en psychologische processen achter het scenariodenken. Het boek beschrijft de rol van scenarioanalist binnen de opsporing en geeft daarnaast praktische handvatten aan de hand van concrete voorbeelden. Het boek roept hopelijk ook reacties, vragen, aanvullingen en andere perspectieven en werkwijzen op. Met deze reacties kan het vakgebied opsporing in het algemeen en scenariodenken in het bijzonder zich verder ontwikkelen.

Het lectoraat Intelligence faciliteert en ondersteunt intelligenceprofessionals binnen de politie om de kennispositie en ontwikkeling op het terrein van intelligence voor de politie en het politieonderwijs verder te versterken. Dit boek is daar een uiting van.

Trefwoorden